"In de zomer van 2002 maakte ik kennis met het platteland van Groningen. Verder dan de stad was ik niet eerder geweest. Vrienden van mij waren verhuisd van de Randstad naar resp. Warffum, Usqert en Uithuizen.

Toen de trein naar Roodeschool het station in Groningen verliet, was ik heel verrast.

Had Nederland zo iets mooi’s? Zo ver kunnen kijken... zo veel ruimte... zo veel stilte overal?

Na dat eerste bezoek zijn er vele andere gevolgd en telkens heeft het dezelfde opwinding: te gaan naar een landschap waar ik me door geraakt voel en waar ik thuis ben... de weilanden....de eindeloze akkers...dijken....de kwelders.

Donkere vlekken in de verte die zoveel verassingen herbergen.. een majestueuze boerderij verscholen in haar eigen bos....een scheef gezakt geraamte van een schuur, een plotselinge theetuin annex beeldenpark...kerken als stille getuigen van eeuwen terug.

Het Groninger land fasineert door meer dan de ruimte en rust alleen..het is ook een sterk land.

Hier is de eenzaamheid troostend. Uiteindelijk is het vooral inspirerend en talloze tekeningen zijn ontstaan aan de keukentafel bij vrienden...ergens achter in de tuin..zittend langs een slootrand... of tegen de muur van een kerk.

Of gewoon terug in Den Haag; als ik dan in mijn atelier aan het werk ben en er zomaar ineens weer een stukje Groningen op het doek tevoorschijn komt".

Voor de landschapsfoto's trekt Óskarsson met zijn als fotocamera gebruikte caravan door het platteland van Friesland. Door een klein gaatje belicht en ontwikkelt hij vervolgens grote vellen bariet papier. De zeer lange belichtingstijd en het ontwikkelingsproces beïnvloeden het eindresultaat: het maximaal gecultiveerde land verandert in adembenemende, bijna abstracte oerlandschappen. Óskarssons portretten lijken op het eerste gezicht vaag, maar brengen de kijker juist verrassend dicht bij de afgebeelde persoon. Zijn stillevens stralen een klassieke kracht en denkwijze uit. Haukur Óskarsson won de Artolive Award 2006 voor jong talent.

"Werken op karton, mixed media.

Mijn werk is een zoektocht, een verkenning van het innerlijk.

Soms is er een aanraking; wordt kras en vlek een antwoord

Kan ik, durf ik, mijzelf te zien?

Om het anders te zeggen:

De tekeningen, de werken

Het arbeiden in de geest

Zoektochten naar de schoonheid

Van wat waar kan zijn:

De wortels en de bloem."

Boy Westerhof

Wat wil je treffen in je schilderijen?
‘Ik wil de sfeer, het wezen van iets pakken. De neerslag daarvan, is mijn poging om daar aan te raken. Maar het blijft altijd maar een poging, je pakt het nooit. Ogen zien ontzettend veel en ik zoek een ordening in die weergeeft wat me raakt. Dat wordt voor een groot deel door licht bepaald, en door wat dit doet met vormen en verschillen in toon en kleur. Dat gevoel, die indruk die ik heb, probeer ik tastbaar te maken door te noteren wat ik zie. Daarbij moet ik me dan wel houden aan die indruk en me er niet van laten afleiden door details die er niet wezenlijk toe doen.’

Op grond waarvan bepaal je wat je wilt schilderen?
‘Meestal zie je iets waardoor je wordt geraakt. Als je niet aan het zoeken bent, juist dan zie je het: een mooie plek, lucht, mensen, wat dan ook. Dan ga je daar heen en probeer je er wat van te pakken.’

Vijver

Je hebt geen voorkeur voor één bepaald onderwerp?
‘Nee. Maar op een gegeven moment kom ik wel steeds weer terug op een bepaalde plek, omdat ik het nog weer anders wil doen. Zo heb ik die Kapelstraat al verschillende keren geschilderd, ook vorig jaar al, toen er sneeuw lag.’

Je bent al twintig jaar professioneel schilder. Wat is er in de loop van de tijd aan je schilderen veranderd?
‘Van het hele gedetailleerde wil ik af. Ik wilde altijd mooie plaatjes maken, met veel details en dat ben ik wel los aan het laten. Toch val ik nu en dan weer terug op de oude manier. Maar de lijn is wel dat ik steeds groter kijk. Ik schilder ook sneller.’

Vroeg

Heb je iets met Thesinge?
‘De sfeer en dat hele oorspronkelijke karakter van het dorp, daar heb ik inderdaad wel wat mee. De sfeer in het dorp bevalt me, die is nog zo onaangetast, er is in de loop van de jaren weinig aan veranderd. Die plek rondom die oude kerk en wat daar ooit heeft gestaan, die roept van alles bij je op. Dat wat er nu nog staat een overblijfsel is van een veel grotere kerk, dat raakt me. Ik zou er best willen wonen.’

Zie ook: www.marcelduran.nl

Japanse kers

Het ingebrachte werk variëert van mooie doosjes voor enkele euro's, tot kleine en grote schilderijen, tot metalen beelden en bijzondere meubels. En nog veel meer. Exposerende kunstenaars zijn Hetty Boogholt, Hanna van Wel, Carolien Scholten, George van Engelen, Martin Horneman en Herbert Koekkoek.
De verkoop-expositie duurt tot en met zondag 7 januari. Galerie George van Engelen is elke eerste zondag van de maand open en op afspraak: 050-3022937

Het beeld werd door Herbert vervaardigd in zijn atelier en in de construktiehal van Knol B.V. te Ten Boer.

De vraag van de gemeente was om een beeld voor het begraafpark te ontwerpen, wat tevens een baken voor Ten Boer zou zijn.
Bij de presentatie van het ontwerp schreef Herbert het volgende:

Achtergrond
Het Damsterdiep heeft eeuwenlang een belangrijke functie gehad, ook voor Ten Boer.
Een beurtschip heeft in de vorige eeuw en wellicht ook in de 19e eeuw tot ver in het huidige dorp gevaren (de Schipsloot in) . Het schip voer tussen Groningen en ten Boer. Bedrijvigheid langs het Damsterdiep was er ook in ten Boer, zoals een houtzagerij, enkele kalk-ovens.
De schepen werden voortbewogen met vaarbomen, Ze werden gesleept en als er een juiste wind stond werden zeilen gehesen.
Kortom: schepen symboliseren aankomst in en vertrek uit Ten Boer, generaties lang. De Rijksweg zelf was in eerste instantie vooral ook trekweg. Werkende en reizende generaties kwamen en gingen; het Damsterdiep bleef .
Varen, scheepgaan, heeft ook een symbolische functie van vertrekken naar een onbekende bestemming en aankomen in een ander bestaan.

Symboliek:
-De mens en de elementen: Water en aarde (de vaarbomen); Lucht: de zeilen; Vuur: de lichtjes in de toppen van de zeilen, die ook als een sterrenhemeltje gezien kunnen worden.
-Varen als symbool voor vertrekken en aankomen, te zien als een doel voor het hele leven, alsook heel concreet voor een aankomst in of een vertrek uit Ten Boer.

Tijdens de kunstmanifestatie ‘Mooi Thesinge’ in mei hebben bezoekers al een klein voorproefje kunnen zien van wat er vanaf juni in de tuinen en de galerie van metaal-atelier Herbert Koekkoek aan de Bovenrijgerweg te zien en te beleven valt. Tijdens ‘Mooi Thesinge' stonden enkele beelden van Herbert Koekkoek opgesteld langs het Maar, vóór de nieuwe galerie ‘Binnen-zijde-Buiten’ en tegenover molen Germania.
In de binnen- en buitengalerie aan de Bovenrijgerweg exposeren vijf metaal-kunstenaars.
Vijf metaalkunstenaars, vijf maal gefascineerd door natuur en natuurlijke vormen. En toch vijf maal zeer uiteenlopend werk. Vanaf juni zijn de tuinen rondom de boerderij van ‘ Metaal-atelier Herbert Koekkoek’ gevuld met sculpturen waarvan metaal steeds het hoofd-bestanddeel vormt. De expositie laat zien welke fascinerende mogelijkheden staal biedt in beeldende kunst. De monumentale beelden van Gerrit Janssen (Groesbeek) zijn opgebouwd uit gote hoeveelheden stukjes betonijzer. De ontelbare las-punten geven de beelden een prachtige structuur.
Veel losser is het werk van William van der Velde (Groningen). Hij maakt gebruik van een veelheid van materialen, die vaak al een vorig leven hebben gehad. Een stevig stuk verwrongen staal krijgt met enkele ingrepen van Van der Velde de contouren van een walvis. Een giek van een surfplank wordt gevuld met stukken staal en vormt zo een prachtig tuinbeeld.
Boris Bobelbeek (Pieterburen ) verwerkt zijn fascinatie voor natuur enerzijds en techniek anderzijds tot een ‘Vierkant’, geheel opgebouwd uit moeren en draad-einden. Zo wordt het staal transparant en geeft zicht op de weilanden die grenzen aan de atelier-tuin.
Een meer dan zes meter hoge toren van verwrongen staal-draad lijkt te iel om te blijven staan. Toch staat de toren als een huis weliswaar deinend op de wind van het Groninger land. Deze toren is van Sjef Meijman (Veenhuizen) evenals zijn intrigerende ‘Agrarische Machines’ , die in de binnen-galerie opgesteld staan. Een machine als de ‘Regenverplaatser’ zal ongetwijfeld tot hilarische discussies leiden bij boeren en burgers. De boeren-schuur in de binnen-galerie vormt voor Meijmans’ machines een perfecte omgeving.
Kijkers puilend uit een huisje naast een tuinpad hoog boven de bezoekers lijken te bevestigen, dat er veel te zien valt op deze expositie. Ze zijn van Herbert Koekkoek, evenals de metershoge toren verderop, vanwaaruit een ‘Engelman’ nog één keer deze fascinerende wereld overziet.

Het metaal-atelier ligt even buiten het dorp Thesinge aan de Bovenrijgerweg 19.
De expositie wordt op zaterdag 5 juni om 16.00 geopend door bioloog Jan Doevendans, publicist en bekend van RTV-Noord en landelijke radio en TV.
Openingstijden: zaterdags en zondags van 13.00 tot 17.00 en op afspraak.
Verdere informatie en foto’s op www.herbertkoekkoek.nl

Het kunstwerk is tot stand gekomen in nauw overleg tussen gemeente, een delegatie dorpsbewoners en de kunstenaar. Gekozen is voor dit ontwerp vanwege de link naar het verleden. Of zoals het in de folder staat over het kunstobject: de stappen van de zoon bedekken die van de vader.

Foto Wolter Karsijns

Op de stenen rand van een zandbak staat levensgroot een bronzen jongetje, waar Folkert van Zanten voor model heeft gestaan. In de zandbak, naar originele voorwerpen in brons gegoten, zijn opgravingen afgebeeld, bijvoorbeeld een 600 jaar oude kam en andere verwijzingen naar de rijke historie van Thesinge.
Wie nieuwsgierig is, kan in de kloosterkerk meer zien. Daar liggen de originele voorwerpen in een vitrine, met uitleg erbij.