"In de zomer van 2002 maakte ik kennis met het platteland van Groningen. Verder dan de stad was ik niet eerder geweest. Vrienden van mij waren verhuisd van de Randstad naar resp. Warffum, Usqert en Uithuizen.

Toen de trein naar Roodeschool het station in Groningen verliet, was ik heel verrast.

Had Nederland zo iets mooi’s? Zo ver kunnen kijken... zo veel ruimte... zo veel stilte overal?

Na dat eerste bezoek zijn er vele andere gevolgd en telkens heeft het dezelfde opwinding: te gaan naar een landschap waar ik me door geraakt voel en waar ik thuis ben... de weilanden....de eindeloze akkers...dijken....de kwelders.

Donkere vlekken in de verte die zoveel verassingen herbergen.. een majestueuze boerderij verscholen in haar eigen bos....een scheef gezakt geraamte van een schuur, een plotselinge theetuin annex beeldenpark...kerken als stille getuigen van eeuwen terug.

Het Groninger land fasineert door meer dan de ruimte en rust alleen..het is ook een sterk land.

Hier is de eenzaamheid troostend. Uiteindelijk is het vooral inspirerend en talloze tekeningen zijn ontstaan aan de keukentafel bij vrienden...ergens achter in de tuin..zittend langs een slootrand... of tegen de muur van een kerk.

Of gewoon terug in Den Haag; als ik dan in mijn atelier aan het werk ben en er zomaar ineens weer een stukje Groningen op het doek tevoorschijn komt".