..... in het leven van de kinderen. Ze moesten de school vertegenwoordigen in een bizarre tocht. De 4 mijl! Een 6666 meter, en misschien wel 66 centimeter, lange tocht waar nog 14988 andere aardbewoners aan mee doen. De 12 namen het zeer serieus. Ze trainden elke week hard en werden steeds beter. Om nog sterker te worden werd er patat, spinazie en sperzieboontjes met pindasaus gegeten. En toen was het zover. Die zondagmiddag stapten ze voor de school in voertuigen met banken die hen naar de nabijgelegen stad brachten. In de stad kwamen ze bij een groot blauw gebouw met 4 gele letters waar ze in een ander voertuig moesten stappen met wel 25 banken.
Allemaal hadden ze een vuilniszak met gaten erin meegenomen om de regen buiten te houden. Maar het regende niet. Dus hun gifgroene dezezomerbelminutenvoordeel shirt werd daarvan niet nat.
Met het voertuig met de 25 banken reden ze naar een ander dorp waar heel veel rijke, maar ook arme mensen wonen. En nu komt het gekste. Ze moesten daar samen met al die andere aardbewoners in een grote kooi. Het leek wel een dierentuin. Op de borst een groot 5-cijferig nummer en aan de schoen een gek zwart diginogwat apparaatje. Een uur na 13:50 plaatselijke tijd was het zover. Onder het begin-doek door lopend was het een gepiep van jewelste. Dat deden die zwarte dingetjes op je schoen. ?t Was net of je over muizen liep. Lopen maar! Onderweg naar de stad stonden tienduizenden grote en kleine mensen te juichen en te klappen. Muziek te maken en halsreikend uit te kijken naar bekenden. Ook mensen uit het dorp waar de kinderen woonden waren naar de stad afgereisd en juichten mee. Het laatste stuk was zwaar, eerst een brug over het gevaarlijke spoor en daarna tussen de etalages door omhoog naar de finish. Het rook er naar vis, bier en zweet. Snel verder. Eindelijk! Dorstig, zweterig en vermoeid namen alle deelnemers de zo fel begeerde gouden, eeuuhhh?. koperen medaille in ontvangst. Die herinnering hangt nu boven het bed en de rennende kinderen van Thesinge, want zo heette het dorpje, liggen er onder te slapen. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Groetjes, Ze van Zullie