De zon schijnt al volop als ik vanmorgen in alle vroegte mijn afvalcontainer bij de weg zet. Vier reeën lopen op het land en vogels vliegen af en aan. Een mooie start van de dag.

Vorige week hebben een aantal bezoekers al aangegeven dat ze deze ochtend niet aanwezig zijn. Terwijl de een weer terug is, genieten anderen nu van hun voorjaarsvakantie. Een ander is afwezig in verband met de naweeën van een operatie. Maar gelukkig gaat dat de goeie kant op. Van harte beterschap!

Afgelopen week vierde Douwe zijn verjaardag en Annie is eind deze week jarig. Voor hen alle reden om te zorgen voor een heerlijke traktatie bij de koffie. Lekker hoor, dank jullie wel. Natuurlijk zingen we het 'lang zullen ze leven'. Hiep hiep hoera.

Roelf heeft het boekje 'Leven in twee werelden' van wijlen Anthonie Peter (Ton) de Graaff meegenomen. Zoals je misschien weet is Roelf oorlogsveteraan. Hij werd als 19-jarige dienstplichtige in de jaren 1949-1950 uitgezonden naar Nederlands Indië. Roelf zat bij het 432ste Bataljon Infanterie.
'Leven in twee werelden' is een boek vol herkenning. U stapt binnen in de Indische wereld die oud-Indiëgangers nooit meer kwijt raken, ook al zijn ze al lang weer terug in Nederland', zo lees ik op de achterkant. De auteur was zelf van maart 1949 tot oktober 1950 uitgezonden als sergeant-gewondenverzorger van het 425ste Bataljon Infanterie en heeft twintig boeken geschreven.
Ik blader het boekje een beetje door en her en der lees ik een regel. Dan valt mijn oog op een declamatie van dichteres Annie Steenstra. 'Waar blijft de tijd.....' Roelf heeft het begin 2013 al eens voorgelezen. Na overleg lees ik het deze ochtend. Met een brok in m'n keel en tranen in m'n ogen, dat dan wel. Maar het is ook zeer indrukwekkend en het maakt ons stil.
Afgelopen jaar was er op het Selwerderhof een Indië herdenking. Daar werd ook gesproken door Jan Uitham en las Annie Steenstra het gedicht 'Vrijheid'.
Ook nu past stilte.

Tot volgende week.
Dag.