Vanmorgen doet het een beetje winters aan. Het gras is wit gekleurd door de mist en lichte nachtvorst. Op plassen en sloten ligt een flinterdun ijslaagje. Geen zuchtje wind en de zon doet haar uiterste best om door te breken. In de tuin is het al een drukte van belang. Kool- en pimpelmeesjes hangen al weer aan een pindanetje en een roodborstje smult van een vetbol. De mussen en duiven vullen hun maag met de kruimels op de grond. Dan komt er een gaai aangevlogen en zorgt ervoor dat de rest een veilig heenkomen zoekt in de heesters. En terwijl merels en lijsters op de rand van een schaal hun snavel in een overrijpe appel steken, struinen een tweetal fazanten tussen de heesters naar het sappige groen van een van mijn tuinplantjes. Een pot vogelpindakaas is een lekkernij voor velen en zelfs voor de specht verleidelijk om dicht bij het huis te komen. Een prachtig begin van onze Noaberstee-ochtend.

Het mooie, droge, zonnige winterweer stemt ook de bezoekers tevreden. Te voet of op de fiets naar Noaberstee wordt zo een stuk plezieriger. 
Vanmorgen is er weer voldoende gespreksstof. Persoonlijke verhalen en dorpsnieuwtjes passeren de revue. En als we het regionale en landelijke nieuws een beetje volgen is er voldoende om ons over te verbazen of om onze schouders over op te halen. We vragen ons af of al het nieuws zo snel naar buiten moet. En willen we ongewild deelgenoot worden van rechtbank berichten waarin tragedies tot in afschuwelijk details worden voorgelezen? 

We nemen nog een kop koffie.

'k Heb het boekje 'Zo dag en deur' van Kees Visscher meegenomen, en lees 'Vergeten' voor. Een verhaal waarin we ons wel herkennen en een glimlach op ons gezicht tovert.
Ondertussen is ook de dochter van een van de trouwe bezoekers aangeschoven. Vanuit Brabant op bezoek bij moeder in Thesinge. Gezellig om samen even weer bij te kletsen. Leuk dat je er was Margreet. Ja en zo komt er weer een einde aan een mooie inloopochtend. Tot volgende week.

Dag.